او برای دم هر ثانیه ام رحمتی بود عظیم!

بـیـستم جمادی الثانی، مـیلاد با سعـادت باعث خلقت،
دخت نبـوت،کـفـو ولایـت، ام امامت، قطـب دایـره
وجود، حبـیبه ذات ربّ العـالمین، پاره تن
رسولخدا(صلی الله علیه وآله وسلم)، زوجه
و کفـو امیـرالمؤمنیـن علیّ
مرتضی(علیه السلام)
وامّ الائمة النقباء والنّجباء
حضرت فاطـمة الزهـراء (علیها السلام)
برنـامـوس دهـر و شمس ضحای آسمان
هدایت حضرت صاحب العصروالزّمان(عجل الله تعالی
فرجه الشریف)ونیزبرشیـعیان ومحبین آنحضرت مبارکباد.

ابن بابویه به سند معتبر از یونس بن ظبیان روایت کرده است که حضرت امام جعفر صادق(علیه السـّلام) فرموده که حضرت فـاطـمـه زهـراء(علیها السـّلام) را نـُه نام است نزد حق تعالى: فاطمه(علیها السـّلام)، صدیقه، مُبارکه، طاهره، زکیّه، راضیه، مرضیّه، مُحدّثه و زهراء.

پس حضرت امام جعفر صادق(علیه السـّلام) فرمود: آیا مى دانى که چیست تفسیر فاطمه(علیها السـّلام)؟یونس گفت، گفتم: خبر ده مرا از معنى آن اى سیّد من! حضرت فرمود:

پس حضرت فرمود که اگر امیرالمؤمنین حضرت علی(علیه السّلام) تزویج نمى نمود حضرت فـاطـمـه زهـراء(علیها السـّلام) را، کفوى و نظیرى نبود او را بر روى زمین تا روز قـیـامـت نه آدم و نه آنها که بعد از او بودند. ⁽¹⁾

علامه مجلسی(رحمه الله) در ذیل ترجمه این حدیث فرموده که:

(صـدیـقـه) به معنى معصومه است.

(فـاطـمـه) یعنى از بـدیـها بریده شده است.

(زکـیـّه) یعنى نـمـوّ کـنـنـده در کـمـالات و خـیـرات.

(زهـراء) یـعـنـى نــورانــى بــه نــور صُـــورى و مـعـنــوى.

(مـبـارکـه) یعنى صاحب برکت درعلم،فضل،کمالات،معجزات،اولادکرام.

(مـرضـیـه) یـعـنـى پــسـنــدیــده خــدا و دوســتـان خــدا.

(راضـیـه) یـعنى راضـى بـه قـضـاى حـق تـعـالـى.

(مـحـدّثـه) یعنى مَـلَک با او سخن مى گفت.

(طـاهـره) یعنى پاکیزه ازصفات نقص.  

و بدان که این حدیث شریف دلالت کند بـر اینکه امیرالمؤمنین حضرت علی(علیه السّلام) از جمیع پیغمبران و اوصیاى ایشان به غیر از پیغمبر آخرالزّمان، حضرت محمّد مصطفی(صلّی الله علیه و آله وسلّم) افضل مى باشد بلکه بعضى استدلال بر افضلیت حضرت فـاطـمـه زهـراء(علیها السـّلام) بر ایشان نیز کرده اند انتهى. ^(?)

در احادیث متواتره از طریق خاصّه و عامّه روایت شده است که آن حضرت را براى این «فـاطـمـه» نامیده اند که حق تعالى او را و شیعیان او را از آتش جهنم بریده است. ^(?)

شیخ مفید و شیخ طوسى از طریـق عامه روایت کرده اند که حضرت رسول خدا(صلّی الله علیه و آله وسلّم) فرمود که حضرت فـاطـمـه زهـراء(علیها السـّلام) پاره تن من است هر که او را شاد گرداند مرا شاد گردانیده است و هر که او را آزرده کند مرا آزرده است، فاطمه(علیها السـّلام) عزیزترین مردم است نزد من. ^(?)

شیخ طوسى از عایشه(لعنة الله علیها) روایت کرده است که مى گفت: ندیدم احدى را که در گفتار و سخن شبیه تر باشد از فاطمه(علیها السـّلام) به رسول خدا (صلّی الله علیه و آله وسلّم) چون فاطمه(علیها السّلام) به نزد آن حضرت مى آمد او را مرحبا مى گفت و دست هاى او را مى بوسید و در جاى خود مى نشاند، چون حضـرت به خانه فاطمه(علیها السـّلام) مى رفت برمى خاست و استقبال آن حضرت مى کرد و مرحبا مى گفت و دست هاى آن حضرت را مى بوسید. ^(?)

ثَعلَبى از حضرت امام جعفر صادق(علیه السـّلام) روایت کرده است که روزى حضرت رسول(صلّی الله علیه و آله وسلّم) به خانه حضرت فـاطـمـه زهـراء(علیها السـّلام) درآمد فاطمه(علیها السّلام) را دید که جامه پوشیده از جُلهاى شتر و به دستهاى خود آسیا مى گردانید و در آن حالت فرزند خود را شیر مى داد، چون حضرت او را بر آن حالت مشاهده کرد آب از دیده هاى مبارکش روان شد و فرمود: اى دختر گرامى! تلخی هاى دنیا را امروز بچش براى حلاوتهاى آخرت.

پس حضرت فـاطـمـه زهـراء(علیها السـّلام) گفت: یا رسول اللّه! حمد مى کنم خدا را بر نعمت هاى او و شکر مى کنم خدا را بر کرامتهاى او؛ پس حق تعالى این آیه را فرستاد:

(وَلَسـَوْفَ یـُعـْطیکَ ربُّکَ فَتَرْضى ) ^(?)
یعنى حق تعالى در قیامت آن قدر به تو خواهد داد که راضى شوى. ^(?)

^{(1) (الخصال شیخ صدوق) 2/414، باب التسعة، حدیث سوم.
(?) جلاء العیون ص 162، چاپ سرور، قم.
(?) جلاء العیون ص 165؛ (فضائل پنج تن) آیت اللّه فیروز آبادى 4/9.
(?) (امالى شیخ مفید) ص 159، (امالى شیخ طوسى) ص 24، مجلس اول، حدیث 30.
(?) (امالى شیخ طوسى) ص 400، مجلس 14، حدیث 892.
(?) سوره ضحى(93)، آیه 5.
(?) (مناقب آل ابى طالب) ابن شهر آشوب 3/390، تحقیق: دکتر بقاعى؛ (کنز العمّال) 6/295 چاپ حیدر آباد.}  
 

  *************************

«یا مولاتی یا فاطمة الزهراء اغیثینی»

           خـلـقـت کـائـنـات شــد، بـهـر وجــود فاطمه^(س)
                                                      زنـده هـمـه جـهان شد از، یمن ورود فاطمه^(س)

           پـیـش حـریـم حرمـتش، خیـل ملک کشید صف
                                                     از سـر شـوق جـمـلگی، مـحو سجـود فاطمه^(س)

           رونق دین مـصطفی^(ص)،هست به چشم اهل دل
                                                      هـم ز قـیـام فـاطـمـه^(س)،هـم ز قـعــود فاطمه^(س)

           از پس رحلت نبی^(ص)، کس نزده ست در جهان
                                                      غـیر امـیـرمـؤمـنان^(ع)،گـام به سـوی فاطمه^(س)

           هـمـچو خـسی در آتـشش، قهـر خدا کشد همی
                                                      هر که کـند تـجـاوز از، حـق و حـدود فاطمه^(س)

           بهررضای مصطفی^(ص)،از ره مهر روز و شب
                                                      نام عـلی مـرتـضـی^(ع)، گـشـت سـرود فاطمه^(س)

           در همه طول زندگی، بعد مـحـمـّد^(ص) و عـلـی^(ع)
                                                      با حسنین^(ع) بود و بس، گفت و شنود فاطمه^(س)

           هـست به دل مـرا کـجا، غـیر مـحـبـت عـلـی^(ع) 
                                                      کـی بـه زبـان مـن بــوَد، غـیـر درود فاطمه^(س)

^{منبع شعر: کتاب زمزمه های دلجو، ص12.}